سلام دوست جونای مهربون

دیشب سعی کردم به همه تون سر بزنم و کلی این چند روزی که نبودم از پست ها تون عقب افتاده بودم ولی خودم رو رسوندم و سعی کردم برای همه نظر بگذارم       و صبح زود هم مثل خانوم های مرتب و منظم ( البته مثل همیشه ها ) تشریف فرما شدم دانشگاه ، می دونم می خندین ولی من هنوز بعد یکسال و اندی باز اول از همه تو کلاس حاضرم     و همیشه تنها کسی هم هستم که از نیومدن استاد اینجوری می شم     آخه به نظر من اول آدم باید ببینه می تونه از مسئولیت کاری بر بیاد یا نه و بعد اون رو قبول کنه ولی متاسفانه این استادای ما اصلا مسئولیت پذیر نیستن و تو یک زمان دو تا کلاس مختلف تو دانشگاه مختلف بر می دارن و گذشت اون زمانی که دانشجو با ساعت کلاس ها تداخل داشت الان دیگه طمع اساتید ما انقدر زیاد شده که اونا تداخل دارن و صدبار هم رفتیم به آموزش تذکر دادیم ولی کو گوش شنوا ولی امروز دیگه همه با هم متحد شدیم به قول همکلاسیم ( فرشاد) یک خوف به دلشون انداختیم و قرار شده به اعتراض مون برسی کنن و جالب اینجاست که استاده با اجازه خودش گفته من قبول ندارم ساعت شما در طول ترم زیاده و من نصفش می کنم    ولی همون مقدار بهتون درس می دم و اون اواخر ترم براتون فوق می گذارم که با اعتراض ما روبه رو شد و حالا معلوم نیست می خوان چیکار کنن .

تو این ترم جدید رییس دانشگاه ما عوض شد و کلی کارمند جدید و تحولات هم داشت و برای اولین بار یک کارمند  واقعی برای رسیدگی به امور فرهنگی و دانشجویی رو زیارت کردیم      و از دست اون خانوم قبلی که هیچ کسی جرات رفتن به اتاقش رو نداشت راحت شدیم و همیشه در اتاقش رو از پشت قفل می کرد و البته به نظر من بعضی کارمند ها مخصوصا از همون اول بد رفتاری می کنن تا هیچ کسی سراغ شون نره و ارباب رجوع کمتری داشته باشن و قشنگ واسه خودشون جولان بدن         و از لحاظ سر و وضع هم که افتضاح بود ولی فقط کافی بود یکی رو از حراست ببرن پیشش و اگه طرف یکمی هم سر و زبون داره بود دیگه اخراج می شد و کلی حرفهای زشت هم با جیغ تحویلش می داد و خلاصه سرتون رو به درد نیارم اصلا و ابدا هیچ کار موثری برامون انجام نداد و آخرین بار هم با یکی از دوست هام دعوای سخت و بی ربطی گرفت که باعث شد رییس دانشگاه قبلی از دوستم معذرت خواهی کنه و اون رو اخراج کرد و این آقای مهربون اومد ولی چون یکمی تو تریپ برادر هست زیاد کسی سراغش نمی رفت و از اونجایی که من همیشه از بدو ورود به دانشگاه با این استادا مشکل نیومدن سر کلاس رو داشتم       ترم پیش رفتم که از منشی رییس که اتفاقا کلی هم ارتباط حسنه باهاش دارم و تو این رفت و آمد هام منو خوب می شناسه یک وقت بگیرم که همون وسط مدیر گروهمون اومد و بعد کلی ساعت که فقط من حرف زدم و اون متاسفم متاسفم گفت و بی نتیجه اومد بیرون یک دفعه این جناب آقای مهربون بهم گفت بیا اتاق من ببینم مشکلت چیه ؟ که منم تو رو درباسی رفتم و براش ماجرا رو یکبار دیگه توضیح دادم و با تمام وجود گوش می داد و به جای گفتن کلماتی که از زیر مسئولیت خارج بشه کلی قول داد که پی گیری کنه     و همین کار رو هم کرد خلاصه اون روز من مثل شیر از اتاق اومدم بیرون و الهام اینا مثل گچ دیوار شده منو نگاه می کردن و کلی نگران بودن که من چه طور این همه مدت پیش برادر ا س ل ا م ی بودم     و حالا فکر نکنین من حجابم در این جور شرایط کامله ها ، بلکه اصلا توجه ای به این چیز ها ندارم و روی همشون رو هم کم می کنم       و از اول کلی حرف می زنم و در منگنه قرارشون میدم و از حقوق دانشجوییمون که جون خودم چقدر هم تا حالا تونستم از حلقشون بکشم بیرون دفاع می کنم خلاصه اون روز که ترم پیش باشه کلی به بچه ها ازش تعریف کردم ولی با اینکه مشکلمون حل هم شد ولی باز بخاطر ظاهرش هیچ کسی سراغش نمی رفت و تا این ترم که اتاقش رو به خواسته خودم از بالا به پایین و تو راه رو و درست همون جایی که محل رفت و آمد دانشجو ها هست انتقال داد و کلی اوضاع رو هم عوض کرد و از هفته پیش یکبار بچه ها تصمیم گرفتن برن بهش بگن در فکر اردوی دانشجویی هم باشه که دیگه ایشون با گروه پنج نفره ما آشنا شد    و به قول الهام تنها کسی که ما رو نمی شناخت همین بود که اونم دیگه خدا رو شکر شناخت و از اون روز تا هر بار که می خوایم از کنار اتاقش رد بشیم ما رو صدا می کنه و کلی بیچارمون می کنه و باور کنین شنبه که ساعت 1 کلاسمون تموم شد هی گفت بچه ها دیرتون نشه ولی باز تا ساعت 3 برامون حرف زد      وای انقدر گفت و گفت که به خدا تا چند ساعت بعدش سر درد داشتم       و آخر الهام بهش گفت آقای (ی) این دوستم ترم پیش گفته بود شما خیلی خوب هستین ولی ما تجربه بدی از امور فرهنگی داشتیم        و کلی به خودش افتخار کرد و تمام ماجرای دانشجویی و سربازیش رو برای ما بیچاره ها تعریف کرد و خلاصه با ورود یکی از کارمند ها که از اون روز تا حالا تازه متوجه شدم چقدر مفید هست ما تونستیم از اتاقش جیم شیم و کلی در هوای آزاد تنفس کنیم و قرار گذاشتیم دیگه اون طرفا ظاهر نشیم تا دیروز که با دوباره ما رو تو راه رو دید و گفت بچه ها بیان اتاقم باهاتون کار دارم     و ما هم رفتیم تو که همون لحظه یکی از پسرا صدام کرد و تو دلم کلی قربونش رفتم و همین که خواستم جیم شم آقای مهربون گفت لطفا بشین با شما مخصوصا کار داشتم خلاصه نشستن من همانا 2 ساعت برامون حرف زد همانا و برگشت رو به من و الهام و مستانه و مهسا و فاطمه گفت : بچه ها کدوم یکی از شما ها هنر بلدین ؟ و الهام که تازه گی ها کلی روابطش با امور فرهنگی قوی شده با اعتماد به نفس تمام گفت چه هنری منظورتون هست        که اقای (ی) گفت: هر هنری که باشه ( بیچاره فکر کرد ما این چیزها حالی مونه ) و باز الهام با جدیت تمام گفت :این دوستم ( حالا با دست به من اشاره می کنه ) خیاطه ( حالا یکبار من غلط کردم و گفتم شلوارم جینم رو خودم چرخ کردم )و من خودم هم قبلا رفتم یاد گرفتم ولی الان یادم رفته و در این لحظه من که دیگه هم ترکیده بودم از خنده    و هم کلی بهش اشاره می زدم که بابا ساکت شو . که آقای (ی) هم با خنده گفت خانوم الان که دوره جنگ نیست من شما رو بفرستم شلوار رزمنده ها رو چرخ کنید       من می گم هیچ کدوم تون خطاطی یا نقاشی یا هر نوع موسیقی    که بشه تو جشن های دانشجویی ازش استفاده کرد ، بلد نیستین؟ که دیگه همه ترکیده بودیم از خنده       البته نه برای سوال اون بلکه همه با هم یک چیز مشترک اومد تو سرمون و باعث خندمون شد آخه هیچ کدوم از ما پنج تا اصلا با حجاب که نیستیم بلکه مورد هم از نظر بعضی ها داریم و چون هیچ کدوممون از هنرهایی که اون می خواست سر رشته ای نداشتیم        و تو اون لحظه به این می خندیدم که اگه بهش بگیم نه حتما با ظاهر این چنینی ما اگر هم به زبان نگه ولی حتما پیش خودش می گه پس شما بجز آ ر ا ی ش کردن چی بلدین ؟؟؟ خلاصه اون روز هم از اتاقش با کمک یکی از بچه ها که نوبتی به گوشی هامون تل می زد رها شدیم و دیگه قسم خوردیم از اون طرفا رد نشیم .

حالا ماجرای امروز رو براتون بگم : بعد از اینکه دیدیم استاد نیومده و قرار شده جواب اعتراض مون هم زودی بدن در نتیجه دخترا هر کدوم یک طرف پراکنده شدیم پسرا هم به برکت وجود آقای (ی) رفتن زمین والیبال و مشغول بازی شدن و دیگه مثل قبل از بیکاری تو نخ مدل مو و ابرو و... نمی رن و تفریحات سالم می کنن       خلاصه ما پنج تا هم رفتیم زیر همون درخت همیشگی و رو نیمکت نشستیم و من مثل همیشه موزیک گذاشتم و داشتیم با بنیامین حال می کردیم       که یکی از آقایون همکلاسی که تو نخ ما بود و از اونجایی که خیلی آدم محترمی هست باعث تعجب ما شد و انقدر قدم زد تا الهام و مهسا رفتن سلف و ما سه تا موندیم و من همچنان سر پا بودم و بنیامین هم می خوند که یک دفعه آقای همکلاسی صدام کرد و خواست بیام اون ورتر ، حالا مستانه و فاطمه  با چشم های اینجوری شده       قدم های منو دنبال می کرد و از فضولی دیگه کم مونده بود پاشن بیان ببینن چی می خواد بگه که یک دفعه گفت ببخشید راجب یک عمر خیری می خواست ازتون سوال کنم حالا تا اون وقت من فکر می کردم می خواد بگه بلوتوست رو روشن کن این آهنگ رو بده بیا  ( وای که چقدر بچه ها برای این فکرم خندیدن ، آخه اون اصلا اهل این کارا نیست ) که تازه به خودم اومدم و خوشبختانه زودی گفت یکی از پسرای کلاس با خانوم (ع ) امر خیری دارن می خواستم ببینم ایشون هنوز مجردن که من اولش چون حول شده بودن گفتم فکر می کنم تازگی عقد کرد که ازم خواست بیشتر مطمئن شم و منم گفتم آخه من مطمئنم خودشون گفتن که تابستون عقد کردن و کلی ناراحت شد و رفت حالا تو همین چند لحظه مستانه و فاطمه خفه شده بودن از کنجکاوی و همین که برگشتم با جیغ فقط می گفتن مبارکه مبارکههههههههه ( واقعا که صد بار گفتم خجالت بکشین بی ظرفیت هاااااااا      ) خلاصه انقدر دلم سوخت که حد نداشت و جالب اینجاست من خیلی تو این جور مسائل دقیقم و ترم پیش از رفتار همون آقایی که از اون دوستم خوشش اومده بود متوجه شده بودم و یکبار هم وقتی با بچه ها داشتیم برسی می کردیم که کی با کی جور در میاد      من گفته بودم این دو تا هم با هم خیلی جورن و هم این که هر دو انگار یک نظری دارن ولی چه فایده که هر دو خجالت کشیدن و هیچ کدوم روش نشد به اون یکی بگه و مرغ از قفس پرید و خلاصه اول صبحی انقدر دلم گرفت که چرا این دوتا این جور شدن       و کم مونده بود گریه هم کنم . الانم که قبل ان پست داشتم وبلاگ سایه روشن رو می خوندم دیگه اصلا خون به جیگر شدم و کلی غمگینم .

*** ای خدا جون تنها امیدم تو هستی ها ... خدایا تو دوست نداری بنده هات شکست بخورن پس کمکم کن .