اتاق پر ماجرا

سلام دوست های نازم ، همون طور که تو پست قبل گفتم اومدم و به همتون سر زدم ولی می بینم که شما ها جدیدن خیلی بی وفا شدین و دیگه منو فراموش کردین     چه طور منو فراموش کردین ؟ هااااااا       هاااااااااااا ؟

از صبح همش می خوام برم درس بخونم اما الیاس جون میاد سراغم و بی خیال می شم و خدایی من اینجور نیستما بلکه هر بار یکی از خواهرم میان و خونه کلی شلوغ می شه و منم که حتما باید در جمعشون باشم و گرنه بندگان خدا افسرده می شن ( آفرین به هر کی که گفت جلف خونه ای )خلاصه الان همه رفتن سر خونه زندگی شون منم گفتم بیام براتون یک ماجرایی رو تعریف کنم .

تو اتاقم یک پنجره بزرگ هست که رو به کوچه باز می شه و درست مقابل این پنجره یک تیر برق هست و به این تیر برق یک چراغ خیلی کم نور وصله که اصلا هیچ مزاحمتی برای من نداشت فقط بعضی وقتها که مثل امروز دنبال یک موضوعی واسه لوس کردن بیشتر بودم اون رو بهانه می کردم و شروع می کردم به غر زدن و یا بیشتر شبهای بارونی دعا می کردم اتصال کنده و بسوزه تا پسر همسایه روبه رویی ماشینش رو اونجا پارک نکنه و تا صبح نره با خیال راحت بخوابه و بی خیال صدای دزد گیر ماشینش نشه که همین طورم می شد و تا یکی زنگ بزنه و شهرداری هم یکی رو بفرسته و چراغ جدید وصل کنن خیلی طول می کشید و من هم کلی از ناراحتیه پسر همسایه خوشحال می شدم و هم شب راحت و بدون سر و صدا می خوابیدم تا اینکه چند هفته پیش متوجه شدم از تو کوچه سر و صدا می یاد و از اونجایی که فضول خان هستم رفتم کنار پنجره دیدم وایییییییییییییییییییییییی        چه بلای بزرگی سرم اومد و از طرف شهرداری چند نفر اومدن و دارن ازون لامپ قوی به تمام تیر برق ها وصل می کنن و یک حفاظ شیشه ای هم دارن براش درست می کنن تا دیگه بارون باعث نشه لامپ خراب شه و پسر همسایه هم داره کلی خوشحالی می کنه که یک پارکینگ مجانی همراه با لوستر واسه ماشینش پیدا کرده    و ازون شب به بعد من چراغ خواب اتاقم رو بردم تقدیم مامان کردم و گفتم دیگه از امشب می خوام هزینه خونه رو کم کنم و از امکانات کوچه استفاده کنم و خلاصه چند وقتی هست که هم تو اتاقم چراغ خواب مجانی دارم و هم یک ساعت مجاانی که هر دو ساعت به دو ساعت می زنگه فقط مشکل اینجاست که با هیچ فنی نمی تونی صداشو خفه کنی    بجز اینکه صاحبش بعد پنج دقیقه جون بکنه و دگمه ، لال شو رو بزنه و فشار خونت همین که اومد پایین دوباره دو ساعت بعد شده و ...

ولی یک مدتی بود که به این وضع عادت کرده بودم و متوجه شدم با هیچ راهی نمی تونی به بعضی ها حرف حالی کنی      تا اینکه هفته پیش ساعت 3 شب بود که یک دفعه یک چنان صدایی از دیوار کنار تختم اومد که من فقط تونستم در اتاق رو باز کنم و با جیغ بگم وای مامانم مامانم مامانم کجاست ؟ ( بچه ننه بازی رو دارین که    ) آخه دو سال پیش مامانم یک شب حمله قلبی بهش دست میده و شبونه بابام می بردش بیمارستان و من که اون شب چند تا مسکن خرده بودم تازه 5 صبح می فهمم و از طرفی چون بابام هم  تازه شب تنهایی تو خونه سکته کرده و ما هیچ کدوم نبودیم کمکش کنیم و تا صبح صبر می کنه تا مهیار بیاد ببینه نمایشگاه چرا بسته هست و بیاد در بالا رو بزنه واسه همین من الان دو ساله که هر شب با دلهره و اضطراب می خوابیدم و اون وقتها که تازه مامانم از بیمارستان مرخص شده بود ساعت می گذاشتم بالای سرم و شب چند بار می رفتم ببینم صدای نفسش میاد یا نه و الان که دیگه بابام هم اضافه شده و دیگه خودتون تصور کنین من شبی نیست که با خیال راحت بخوابم      واسه همین اون شب دیگه فقط یک مین مونده بود تا گریه هم بکنم که دیدم تو تاریکی مامان و بابام وسط سالن دارن منو نگاه می کنن و بیچاره بابام اومد کلی بقلم کرد و تند تند می گفت ما هیچی مون نیست نترس و بعد فهمیدم اونا هم از شنیدن صدا از خواب پریدن و خلاصه هر چی فکر کردیم      این خونه بغلی که درست کنار دیوار اتاق منه خالیه و هیچ کسی اینجا زندگی نمی کنه و چند باری هم که صاحبش به مراکز دولتی کرایه داده بود که اونا هم شب ها نبودن وقتی اومدیم تو اتاق من و یکم که گوش کردیم دیدیم صدای حرف و خنده و جیغ و داد چند تا پسر میاد و حالا هر چی زمان بیشتر می گذشت صدا هم بیشتر می شد و چون خونه خالی هم بود انگار صدا شون پخش شده بود و با هر بدبختی که بود تا صبح صبر کردیم       و دیگه بماند که من از صبح تا شب اون روز هم کلاس داشتم و اگه mp4 رم نبود حالا هیچ جزوه ای هم نداشتم و صبح همین که آقای صاحب خونه میاد مغازه اش رو باز کنه بابا میره بهش ماجرا رو می گه و اونم می گه اره من بالا رو به 5 تا دانشجو کرایه دادم     و چون تازه داشتن بار می آوردن واسه همین سر و صدا شده و با اینکه بجز صدای خنده هاشون هیچ صدایی از آوردن بار نمی اومد و دیگه این گذشت و ما فکر کردیم همین جا ماجرا تموم شد ولی این اتفاق شب بعد هم افتاد و چنان صدا هایی می اومد که انگار اون وقت شب داشتن کشتی می گرفتن که همین طور هم بود  و همین جور یک هفته گذشت و ما سکوت کردیم تا اینکه یک شب تازه ساعت 3 آقایون تصمیم گرفتن CD گوش کنن      و چنان این آهنگ عاشق باشیم ، شهره رو زیاد کردن که کم مونده بود تختم بره بالا و بیاد پایین و تا 5 صبح ادامه دادن و تازه با هر خواننده همراهی هم می کردن و حالا به چراغ خواب مجانی و دزد گیر ماشین همسایه روبه رویی و به لطف موزیک آقایون اتاقم دیسکو شده        البته با رقص نور چون این لامپی که براتون گفتم گازی هست و هر چند دقیقه خاموش و روشن می شه ( کسی هوس نکرد یک شب بیاد اتاق من بخوابه ؟       ) و من چون هر روز صبح کلاس دارم شب ها دیگه 11 یا 12 خواب هستم ولی از وقتی این وح ش ی ها اومدن تا صبح تو تخت دارم به صدای زیاد موزیک هاشون گوش میدم و تازه یک کشف هایی هم کردم که این آقایون مثلا دانشجو فقط صداهای خانم ها رو دوست دارن و اونم چه آلبوم های قدیمی ای که همین کشف باعث شد بتونم قیافه ها شون رو هم حدس بزنم و واقعا هم حدسم درست از آب در اومد      و بابام بار دوم که رفت به صاحب خونه تذکر داد اونم نامردی نکرد و گفت بمون صدا شون کنم و خودت مستقیم بهشون بگو که اونا وقتی تشریف فرما می شن تازه دو زاری شون می افته که این بغل خونه هست و به صاحب خونه می گن چرا زودتر نگفتی و ما فکر می کردیم اینجا شرکته و شبها تعطیل و گرنه اینجا رو نمی گرفتیم و تازه از بابام پرسیدن از کجا صدای ما می یاد بابام هم گفته از اون دیوار و من دانشجو دارم و باید استراحت کنه ( منو می گه هاااااا     ) و خلاصه تا دو روز مثلا کمی درست شدن ولی فقط دو روز و فرداش من و مامان تو خونه نشسته بودیم که دیدیم صدای دعوا از جلو نمایشگاه میاد و چون ما از این برنامه ها نداریم دیگه کلی ترسیدیم و من فقط می گفتم داداشیممم داداشیمممممم داداشیممممممممم رو نزنید       که مامانم اومد سرم جیغ زد که بمون ببینم مهیار که نیست و صاحب خونه قبلی این دانشجو ها اومده و می گه اینا کلی پولش رو خوردن و کلی هم اونجا خراب کاری ببار آوردن و من تازه کمی آروم شدم ( می بینید به من چقدر استرس وارد می کنن      یادم باشه دوران بارداریم اصلا تو این خونه نیام ) بعد دوباره از اون روز اینا باز شروع کردن و شب ها تا 5 صبح بیدارن     و تا فشار خون همه ما رو تا رو 16 نبرن نمی گیرن بخوابم       و به قول الهام می گه اینا جغدن مهسا جان خودت رو ناراحت نکنه واسه بچه خوب نیست و چند روز پیش مامان رفت خیلی جدی کلی خط و نشون واسه صاحب خونه کشید که اونم گفت اگه شما برین شکایت کنید من از خدامه و اینا رو بلند می کنم و خسارت پولشون  هم نمی دم و مامان گفت من اهل دادگاه نیستم که مرد حسابی و دوباره باهاشون صحبت کردن و قرار شد رعایت کنن      و باز دو یا سه روز مثل آدم ها شب گرفتن خوابیدن فکر کنم استادها شون منو دعا کردن چون سر وقت رفتن دانشگاه ( آمار گیری از پنجره، در هنگام گرفتن تاکسی        انجام شد) و چند شبی ماجرایی نداشتیم تا اینکه دو شب قبل یک دفعه با صدای گل گفتن فردوسی پور از خواب پریدم و این پنج تا هم جیغ می زدن گللللللللللللل و تا فوتبال تموم بشه هر چی صدای موزون بلد بودن از خودشون ول کردن (به آمار بالا صدای فروسی پور رو هم اضافه کنید )و دیگه منم باهاشون از اتاقم به صورت رادیو ای فوتبال دیدم تا تموم شد و دیشب هم باز داشتن فوتبال می دیدن و به نظر تو بازی یا گلی صورت نگرفت یا اینا بی طرف بودن که با هیجان گللللللللللللل نگفتن و فقط یکی شون که ترک هست هر نیم ثانیه که چشمام گرم می شد ، داد می زد " اَدَ ، گِت "      مثلا داشت فوتبالیست ها رو راهنمایی می داد ( بیچاره پدر مادراشون که فکر می کنن اینا دارن درس می خونن)و صبح که رفتم فاطمه رو صدا کنم بهش می گم اَدَ بیا اینجا که با چشم های در اومده می گه این یعنی چی و بهش می گم نمی دونم ، دیشب از آقایون مثلا دانشجو یاد گرفتم و دیگه مرده بود از خنده      و همین جور پیش بریم فکر کنم الفاظ دیگه هم یاد بگیرم و که انقدر شب ها از دستشون حرس می خورم و به قول یکی از دوستام انقدر دلم می خواد له شون کنم        و با ماشین از روشون رد شم ( می بینی چقدر شاگرد خوبی هستم ) و الهام اینا چند روز پیش هی سر به سرم می گذاشتن و می گفتن مهسا بپا دیوار یک وقت نریزه  و اینا 5تایی نیان تو اتاقت و دیشب وقتی صدای فریاد شون می اومد یک لحظه وحشت کردم      و شوخی بچه ها رو جدی گرفتم و نصف شب مثل روح سرگردان رفتم تو سالن خوابیدم .

 به قول عشقم هوارتا بوووووووووووووس