شوق دیدار یار 

سلام به همگی تو هفته هایی که غیبت کردم شدید دلتنگ تون بودم اما رمق نوشتن رو نداشتم بخصوص که بعضی از نظرات خیلی ناراحتم کرد و حس کردم پیش صاحب نظر ، هیچ احترامی ندارم و گرنه انقدر راحت و کوتاه فکرانه به خودش اجازه نمی داد و درباره عشقم خیلی تند قضاوت نمی کرد. کسی که برای من خدای دوم به حساب میاد ، کسی که اول از روی عقل انتخابش کردم و بعدها به مرور زمان احساسم رو هم دخیل کردم پس صد درصد برام خیلی مهم هست و هیچ وقت دوست ندارم مورد بی احترامی قرار بگیره. من در پست قبل مگه چی نوشتم که خیلی ها فکر کردن قرار خونه مادر و پدرش زندگی کنیم در حالی که حتی نیم درصد هم احتمال این اتفاق نیست چون عشق من قدرت اجاره یک خونه اونم در بهترین جای شهر شون رو داره و مطمئنم با اون همه تلاش و پشتکاری که داره حتما در آینده نه چندان دور، در کنار هم می تونیم صاحب خونه بشیم.

از این حرفها گذشته می خوام ماجرای این مدت رو براتون تعریف کنم و اگه بهتون بگم تونستم با اجازه پدرم  همراه مادر و خواهر و شوهر خواهرم به شهر عشقم برم تا در حضور خودم درباره شون تحقیق کنیم ، باور تون می شه ؟ وای نمی دونید پنج شنبه از 7 صبح تا ساعت 11 ظهر چی بهم گذشت و تو راه شهر شون دل تو دلم نبود و شهر به شهر گزارش کجا بودن مون  رو به عشقولی می دادم و اون بیچاره هم سر کارش همش پریشون بود. انقدر برام جالب شد وقتی حدود ساعت 12 بهم اس ام اس داد کجایی و من نوشتم جلوی خونه تون. آخه همون وقت مامان و شوهر خواهرم داشتن از همسایه ها و مغازه های سر خیابون شون تحقیق می کردن و من و خواهرم هم از تو ماشین سعی می کردیم حدس بزنیم دارن ازشون تعریف می کنن یا بدی می کنن و بعد اونجا کمی تو شهر شون چرخیدیم و حدود ساعت 2 ظهر رفتیم محل کارش و همین که شوهر خواهرم پیاده شد تا از چند نفر آمار بگیره من فوری بهش زنگ زدم و گفتم بیاد پیش ما و پیشی نازم هم    فوری پرید جلوی نگهبانی و ما هم از ماشین پیاده شدیم و در اون وقت بود که مهسا باز زبونش رو خورد و نفسش در نمی اومد و قلبش خدا عدد می زد و کلی خوش خوشانش شده بود.

با اینکه دو روز گذشته اما هنوز لحظه ای که داشت به سمت مون می اومد و چه ذوقی هم می کرد یادم نمیره   و دوست داشتم این فرهنگ های بی خود نبود و همه دست از عقاید پوچ بر می داشتن و می پریدم بغلش و کلی تو دستهام احساسش می کردم. مثل همیشه هم کلی مهربون بود هم کلی با ادب   و انقدر با اعتماد به نفس حرف میزد که انگار تا حالا صدبار این لحظه رو تمرین کرده بود وای هنوز وقتی یادم می یاد تو دلم قند آب می شه. تازه به تلافی خستگی راه ، سه باری از سر تا نوک پاش رو تو همین چند دقیقه نگاه کردم و پسر خوشگلم از همیشه جیگر تر کرده بود البته وقتی برگشتیم شهر خودمون هر چی سعی کرد نظرم رو درباره اش بگم چیزی بهش لو ندادم و سعی کردم مثل همیشه مغرور بازی در بیارم   اما این بار دیگه نمی تونم بپیچونمش چون اینجا رو می خونه و حتما بعد خوندن این پست یک اس ام اس تپل با محتوای بیییییییییییییییییییییییییییی ش.. برام می فرسته .

پی نوشت ) دوست های گلم اگه فکر کردین این ماجرا به همین جا ختم شد و دیگه همه چیز حل شده باید بگم اشتباه متوجه شدین و هنوز خدا روی خوش زندگی رو بهم نشون نداده و با اینکه تحقیقات مون مثبت بود اما حالا از طرف اونا ناراحتی ایجاد شده و گویا می خوان پدرم بهشون زنگ بزنه که خوب پدر من ترک هست و یک سریع تعصباتی داره که برای خودش قانع کننده هم هست و تنها چیزی که می دونم این هست که دارم دیگه داغون می شم و همش در حال ناز کشیدن دو خانواده هستم و گاهی بچه می شم و چند ساعتی های های واسه خودم گریه می کنم. باور تون می شه روحم مریض شده و تمام شب کابوس می بینم و ناله می کنم و خیس عرق از خواب می پرم و حرفهایی که تو روز می شنوم تو خوابم هم تکرار می شه.