دل ِ ساده ، بکش

این روزها همش پشت سر هم اتفاق های بد تو زندگیم دارم و از چند رو پیش تا حالا به کل دور نهار و شام رو خط کشیدم. خودم رو سر زنش می کنم ساعت ها این کارو می کنم انقدر که تا داغون شدنم هم پیش میرم. مرتب به خودم می گم هر چی سرت میاد باعثش خودت هستی و از خودم شدید ناراحت می شم همش به خودم می گم بعد این همه سن و سالی که داری چرا هنوز اطرافیانت رو نشناختی ؟ چرا انقدر ساده و زود باوری ؟ چرا اجازه میدی هر کی هر کاری دلش خواست باهات بکنه. چرا باید حسرت یک دوست واقعی به دلت بمونه مگه صداقت بده ؟ مگه اعتماد بده ؟ چرا همه رو چهره ها شون ماسک زدن و وای به اون روزی که چهره واقعی شون رو نشون بدن. دلم داره می ترکه به کی درد ام رو بگم کی می فهمه تو دلم چه خبره کی باورش می شه این موجودات دو پا تا حالا چقدر آتیشم زدن .

هر چی سرم میاد برای اشتباهات خودم هست ، بارها بهم ثابت شده اگه دلم در حال ترکیدن هم بود نباید حرف دلم رو به این آدم های سو استفاده گر بزنم باید یادم بمونه اینها فقط تو خوشی هام همراهم هستن و از هر ضعفی استفاده می کنن. هر بار ذهنم را پاک می کنم دلم رو صاف می کنم باز جفا می بینم حالا در واقعیت بسیار تو دار هستم و هر حرفی رو به هر کسی نمی زنم اما همیشه همین که یک کلمه گفتم کلی چیزها دیدم. مگه خدا از دل ما خبر نداره مگه خدا اولین و تنها کسی نیست که می دونه نیت ما چیه و تو دلمون چی ها می گذره پس چرا همیشه می مونه شاهد تو چاه رفتنم می شه. آرزو به دلم مونده یکبار قبل از اینکه دارم راه اشتباهی رو میرم بهم بفهمونه. این همه بهش می گم خدایا دلم رو ببین و همون جور آدم مقابلم قرار بده نه دوست هایی که قابل اعتماد نیستن و منتظر کوچکترین سوژه ای هستن تا قلبم رو به درد بیارن.

خدایا 22 سالم شد اما آرزو به دل شدم یکبار صدام برات بیاد. نمی خوام هر کی ناراحتم می کنه رو ناراحت کنی. نمی خوام شاهد انتقامت باشم فقط می خوام هر بار دارم خطا میرم بهم بگی ، هر بار دارم چوب دل ساده ام رو می خورم بهم هشدار بدی ، هر بار دارم اعتماد نابجا می کنم بزنی تو گوشم. خدایا چرا باید سر راه من اینا رو بگذاری چرا همش داری حالیم می کنی هیچ کسی نمی تونه دوستم باشه. پس چه طور تو این دنیای سیاه دوام بیارم به کی دلم رو خوش کنم به کی راز دلم رو بگم و فردا سفره اش نکنه. نمی گم من خوبم همه بد هستن اما خدایا تو کاسه هر کسی به اندازه ظرفیتش بگذار. مگه خودت درد نمیدی پس چرا تحملش رو از من دریغ می کنی. می بینی چه جوابی دارم می گیریم ؟ چرا سر راهم قرار میدی مگه چند بار می خوای عبرت بگیرم چی می شد یکبار که دارم خطا میرم یک بلای آسمانی سرم می آوردی اما نمی گذاشتی زندگی سیلی محکمش رو تو گوشم بزنه.

چی بگم ... کدومش رو بگم ... به کی بگم ... به کی ...

                             من از فاصله ی فاصله ها دلگیرم

                      بی تو اینجا چه غریبانه شبی میمیرم

دل من با همه آدمکانی که به دنبال تواند قهر می گردد و من با خود خود درگیرم

                   دیر سالی ست که می خواهم از اینجا بروم

                       ولی انگار که با قلب زمین زنجیرم

مثل این است که من با هق هق خود روی سجاده ی احساس تو جان می گیرم   

                       ساعت گریه و غم هیچ نمی خوابد و

                      من در الفبای زمان خسته ی این تقدیرم